باربارا   به ياد بياور باربارا  [1]                  به ياد بياور آن­روز در برست  [2]                    مدام                         باران می­باريد و تو       خندان               شکفته                       شيدا                            و سراپا خيس                                            زير باران                                                        گام برمی­داشتی. به ياد بياور باربارا آن­روز در برست                     مدام                          باران می­باريد و من در کوچه سيام  [3] به تو برخوردم. تو لبخند به لب آوردی                           و من نيز                                      به مانند تو خنديدم. به ياد بياور باربارا نمی­شناختمت و تو نيز مرا نمی­شناختی. به ياد بياور به ياد بياور              تمام آن­چه را کانروز گذشت و هرگز از خاطر مبر. مردی به زير رواقی پناه می­برد و ناگاه نامت را بر لب فرياد کرد:                                       باربارا! و تو      شکفته،              شيدا،                    و سراپا خيس                                    زير باران                                               سويش دويدی و خود را ميان بازوانش افکندی. اين را به ياد بياور باربارا و بر من ببخشای                     اگر تو                             خطابت می­کنم چرا که من تمامی آنان را                              که دوست می­دارم                                                   تو خطاب می­کنم حتی اگر تنها                يک­بار                        آنان را ديده باشم. من تمامی آنان                  که يکديگر را دوست می­دارند                                                     تو خطاب می­کنم حتی اگر آنان را نشناسم. به ياد بياور              باربارا                     و هرگز از خاطر مبر نم نم باران دل­انگيز را                          بر چهره خندانت                                             و بر فراز شهر خوشبخت، باران را بر فراز دريا بر فراز زرادخانه و بر فراز کشتی اوئه­سان.[4]   آه، باربارا            جنگ                   چه حماقتی­ست. اکنون زير بارانِ آهن                        و آتش                                 و فولاد                                          و خون                                                  بر تو چه می­گذرد؟ و آن مردی که تو را                  عاشقانه در بازوانش فشرد آيا مرده­است          ناپديد گشته­است                  و يا هنوز زنده­است؟ آه، باربارا کنون دگرباره بر برست                           مدام                                باران می­بارد                                              آن­سان که پيش از اين می­باريد. اما    اين باران              دگر                   آن باران                             را                                 نمی­ماند. همه چيز ويران شده­است راستی کاين              باران عزاست که­اين­سان خوف آور              و اين­گونه غمين می­بارد. حتی دگر طوفانِ آهن                    و فولاد                             و خون نيز                                          نمی­وزد. تنها بر دل سنگين آسمان                             گله­يی از ابرهای تيره                                                     نشسته­است که چونان سگانی ولگرد از هم می­گسلند. سگانی که             با جريان آب روی برست                                           محو می­شوند و می­روند در دوردست بگندند. در دوردست               بسی دورتر از برست. و از آنان چيزی                   بر جای نماند.

جنگ   ای ابلهان! درختان را از ريشه برخواهيد فکند. آری، تمامی درختان سبز و سايه گستر را                              با تيشه بی­زنگار بسته                                          از ريشه برخواهيد کند.  و نابودشان خواهيد کرد. درختان سرسبز را از ريشه برخواهيد فکند                                                 ای ابلهان. آری، درختان سرسبز را از ريشه­هايشان جدا خواهيد کرد و درختان پير و پوسيده را                    با ريشه­های گنديده­شان                                  و دندان­های عاريه­یی شان پاس خواهيد داشت. آنگاه اعلانی خواهيد آويخت: آری، درختان نيک و درختان بد درختان پيروزی درختان آزادی و جنگل ويران                  با درختان پوک­اش                                        بوی جنگل برهوت را می­پراکند. پرندگان کوچ خواهند کرد و شمايان آنجا                 سرودخوانان                               برجای خواهيد ماند.   آری، شما ابلهان آنجا برجای خواهيد ماند                و سرودخوانان                                  و پای­کوبان                                                رژه خواهيد رفت.

تو که دستت به نوشتن آشناست دلت از جنس دل خسته ی ماست دل دریا رو نوشتی ،‌ همه دنیا رو نوشتی ،‌ دل ما رو بنویس بنویس هر چه که ما رو به سر اومد بد قصه ها گذشت و بدتر اومد بگو از ما که به زندگی دچاریم لحظه ها رو می کشیم نمی شماریم بنویس از ما که در حال فراریم توی این پاییز بد فکر بهاریم دل دریا رو نوشتی ،‌همه دنیا رونوشتی ،‌ دل ما رو بنویس دست من خسته شد از بس که نوشتم پای من آبله زد بس که دویدم تو اگر رسیده ای ما رو خبر کن چرا اونجا که تویی من نرسیدم تو که از شکنجه زار شب گذشتی از غبار بی سوارشب گذشتی شعر از اردلان سرفراز... ارسال توسط مسعود