جمعه سی ام فروردین 1387
|
«اي عشق ما بمان برجاي و استوار، در آنجا كه پیشتر منزلگه تو بوده است. بمان برجا و استوار، و منزلگه خويش هيچگاه رها مكن! مايي كه روزگاري نامت بر لبانمان جاري بود، و بسيار دوستت داشتيم، به فراموشيات سپردهايم. ليك تو هيچ زمان ما را زخاطر مبر، كسي جز تو ما را بر زمين نيست رهايمان مكن! مگذار كزين سرماي سوزان تا مغز استخوانهايمان، به لرزه درآييم همواره از جايگاه خويش از نقطه اي دور دست هرجا كه باشد، نشان زندگي را به ما بنماي و بس ديرتر، از گوشهي بيشهاي در جنگل خاطره ناگه رخ بنماي دستانمان را بگير و رهاييمان ده! |
نوشته شده توسط علیرضا مجابی در ساعت 7:25 | لینک
|
