باربارا   به ياد بياور باربارا  [1]                  به ياد بياور آن­روز در برست  [2]                    مدام                         باران می­باريد و تو       خندان               شکفته                       شيدا                            و سراپا خيس                                            زير باران                                                        گام برمی­داشتی. به ياد بياور باربارا آن­روز در برست                     مدام                          باران می­باريد و من در کوچه سيام  [3] به تو برخوردم. تو لبخند به لب آوردی                           و من نيز                                      به مانند تو خنديدم. به ياد بياور باربارا نمی­شناختمت و تو نيز مرا نمی­شناختی. به ياد بياور به ياد بياور              تمام آن­چه را کانروز گذشت و هرگز از خاطر مبر. مردی به زير رواقی پناه می­برد و ناگاه نامت را بر لب فرياد کرد:                                       باربارا! و تو      شکفته،              شيدا،                    و سراپا خيس                                    زير باران                                               سويش دويدی و خود را ميان بازوانش افکندی. اين را به ياد بياور باربارا و بر من ببخشای                     اگر تو                             خطابت می­کنم چرا که من تمامی آنان را                              که دوست می­دارم                                                   تو خطاب می­کنم حتی اگر تنها                يک­بار                        آنان را ديده باشم. من تمامی آنان                  که يکديگر را دوست می­دارند                                                     تو خطاب می­کنم حتی اگر آنان را نشناسم. به ياد بياور              باربارا                     و هرگز از خاطر مبر نم نم باران دل­انگيز را                          بر چهره خندانت                                             و بر فراز شهر خوشبخت، باران را بر فراز دريا بر فراز زرادخانه و بر فراز کشتی اوئه­سان.[4]   آه، باربارا            جنگ                   چه حماقتی­ست. اکنون زير بارانِ آهن                        و آتش                                 و فولاد                                          و خون                                                  بر تو چه می­گذرد؟ و آن مردی که تو را                  عاشقانه در بازوانش فشرد آيا مرده­است          ناپديد گشته­است                  و يا هنوز زنده­است؟ آه، باربارا کنون دگرباره بر برست                           مدام                                باران می­بارد                                              آن­سان که پيش از اين می­باريد. اما    اين باران              دگر                   آن باران                             را                                 نمی­ماند. همه چيز ويران شده­است راستی کاين              باران عزاست که­اين­سان خوف آور              و اين­گونه غمين می­بارد. حتی دگر طوفانِ آهن                    و فولاد                             و خون نيز                                          نمی­وزد. تنها بر دل سنگين آسمان                             گله­يی از ابرهای تيره                                                     نشسته­است که چونان سگانی ولگرد از هم می­گسلند. سگانی که             با جريان آب روی برست                                           محو می­شوند و می­روند در دوردست بگندند. در دوردست               بسی دورتر از برست. و از آنان چيزی                   بر جای نماند.

جنگ   ای ابلهان! درختان را از ريشه برخواهيد فکند. آری، تمامی درختان سبز و سايه گستر را                              با تيشه بی­زنگار بسته                                          از ريشه برخواهيد کند.  و نابودشان خواهيد کرد. درختان سرسبز را از ريشه برخواهيد فکند                                                 ای ابلهان. آری، درختان سرسبز را از ريشه­هايشان جدا خواهيد کرد و درختان پير و پوسيده را                    با ريشه­های گنديده­شان                                  و دندان­های عاريه­یی شان پاس خواهيد داشت. آنگاه اعلانی خواهيد آويخت: آری، درختان نيک و درختان بد درختان پيروزی درختان آزادی و جنگل ويران                  با درختان پوک­اش                                        بوی جنگل برهوت را می­پراکند. پرندگان کوچ خواهند کرد و شمايان آنجا                 سرودخوانان                               برجای خواهيد ماند.   آری، شما ابلهان آنجا برجای خواهيد ماند                و سرودخوانان                                  و پای­کوبان                                                رژه خواهيد رفت.

امروز با ... عليرضا مجابى گروه فرهنگ و هنر - ساير محمدى: «خيلى خوشبختيم خانوم صادقى» رمان جديدى به قلم عليرضا مجابى است كه هفته گذشته از سوى انتشارات روشنگران به بازار آمد. مجابى متولد ۱۳۳۲ كرمانشاه و ليسانس زبان انگليسى پيش از اين مجموعه داستان «جيم داريم تا جيم آقاى كارور» را منتشر كرده بود كه به چاپ سوم رسيد. «گره اى كه باز شد» كتابى براى كودكان را توسط نشر شباويز منتشر كرده است. وى هم اكنون رمانى طنز به نام «خطر آمريكا فورى است» دارد كه براى مجوز چاپ تحويل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى شده است. «مهمانى گل ها» و «قورباغه آوازه خوان» دو كتاب ديگر او براى كودكان و نوجوانان است كه در اختيار ناشر قرار داده است. * آقاى مجابى، دليل استقبال از مجموعه داستان «جيم داريم تا جيم آقاى كارور» چه بود كه ۳ بار تجديد چاپ شده است؟ | واقعيت اين است كه بيشتر نسخه هاى اين كتاب توسط نهادهاى دولتى خريدارى شده است. مثلاً چاپ اول اين كتاب را تماماً هيأت امناى كتابخانه هاى كشور خريدارى كرده بود. چاپ دوم در بازار توزيع شد، چاپ سوم هم البته تعدادى از نسخه هايش هنوز در كتابفروشى ها موجود است. به طور كلى فضاى اين مجموعه داستان، فضاى شهرى بود و به نوعى شخصيت هاى داستان، آدم هاى دور و بر ما بودند، افرادى كه در اين جامعه زندگى مى كنند با تمام دغدغه هايى كه انسان امروز دارد. به همين خاطر با مخاطبان خيلى خوب ارتباط برقرار كرد. * موضوع رمان «خيلى خوشبختيم خانوم صادقى» را مى توانيد توضيح بدهيد؟ | موضوع اين رمان در واقع بحث بلوغ را مطرح مى كند. شخصيت اصلى رمان جوانى است كه در آستانه بلوغ قرار دارد. سؤالاتى كه در ذهن او شكل مى گيرد، تغييرات روحى و جسمى كه در او به وجود مى آيد و بحرانى را كه از سر مى گذراند. متأسفانه اين دسته از افراد نه مى توانند مسائل خود را بدون حجب و حيا با كسى در ميان بگذارند و نه كسى اين فرآيند را به آنها آموزش مى دهد كه چه اتفاقى برايش افتاده است. يك بخش از داستان به مسائل فيزيكى اين مقوله مى پردازد، يك بخش به مسائل روحى و روانى اختصاص دارد. اين جوان به هر جا مراجعه مى كند، به كتابخانه ها و به كتاب هاى درسى هم كه مراجعه مى كند، پاسخى براى اين پرسش هايش نمى يابد، اين داستان در واقع يك نگاه انتقادى به سرى بودن فرآيند بلوغ دارد. فرهنگ رسمى اين شناخت را به افراد نمى دهد و منتقل نمى كند. آموزش خاصى هم در محيط مدرسه و خانه به نوجوانان داده نمى شود. البته لابه لاى داستان بحث هاى اجتماعى و اخلاقى هم به ميان مى آيد. * چگونه از داستان كوتاه به رمان رسيده ايد؟ به خاطر مخاطبان بيشتر رمان؟ | من هم در زمينه داستان كوتاه و هم در زمينه رمان قلم مى زنم. الآن هم يك مجموعه داستان كوتاه آماده كرده ام كه تحويل ناشر داده ام. * در زمينه داستان كودكان آيا به صورت تفنن كار مى كنيد يا در اين حوزه هم جدى و حرفه اى قلم مى زنيد؟ | نوشتن در زمينه ادبيات كودك و نوجوان براى من بيشتر جنبه تفننى دارد. بيشترين تلاشم در حوزه ادبيات، نوشتن داستان و رمان براى بزرگسالان است. منتها به ادبيات كودك و نوجوان هم علاقه مندم. تجاربى در اين زمينه دارم كه گاهى مرا وادار به نوشتن مى كند. * اگر حرف نگفته اى داريد، بفرماييد. | ما مشكلات فراوانى در زمينه داستان كوتاه و رمان داريم. بخشى از اين مشكل به اين بر مى گردد كه نويسندگان ما چندان طرف مخاطب را نمى گيرند. بيشتر در فضاى شخصى و ذهنى خودشان مانده اند. من سعى كردم از اين مرزها عبور بكنم. در آثارى هم كه منتشر كرده ام، تمام تلاش من اين بود كه ساده و راحت بنويسم تا مخاطب بتواند با آن ارتباط برقرار كند. مشكل ديگر نشر كتاب به توزيع بر مى گردد كه همچنان در بر همان پاشنه مى گردد.