مهدی بسته سیگار بهمنشو از تو جیب پیراهن راه راه سورمه ایش بیرون کشید و همون موقع که آتیشو به سیگار می رسوند زیر لبی گفت : آره ؛ آره اون هر روز قصد خو دکشی داشت مثل خود من ، اما میبینی اون از من شجاع تر بود.
مامور گفت : زن منم صد باره که میگه خودمو می کشم.
مهدی نگاهی به شانه های افتاده مامور کرد : نفت شهر خدمت نکردی ؟
مامور سئوال مهدی را بی جواب گذاشت به دودی که از دماغ مهدی خارج میشد ذل زد و با اشاره از او سیگار خواست ، مهدی همانطور که نشسته بود بسته سیگارو به طرف مامور گرفت
فاصله چند قدمی بین اونا باید برای گرفتن سیگار طی میشد ؛ مامور سماجت کرد : کبریت هم بده.
خورده های سبک سوخته سیما را یه فوت باد جا بجا کرد و این از نظر مهدی و مامور دور نماند ؛ مهدی پا شد سطل آشغال و خاک انداز گوشه حیاط رو برداشت و گذاشت کنار باغچه بعد هم رفت طرف مامور و سیگار و کبریتو بهش داد؛ مامور به سیگارش پک زد و به مهدی نگاه می کرد که چند بار جارو رو به تنه درخت کشید بعد هم سطل پلاستیکی قرمز را برد گذاشت گوشه حیاط.
: چائی میخوری؟
مامور گفت : نه باید برم یه پرونده قتل هم یه جا دیگه هست باید برم اونجا.
مهدی دوباره پرسید : نگفتی ؛ تو نفت شهر خدمت نمی کردی ؟
مامور ته سیگار روشنشو انداخت تو باغچه : چطور مگه ؟ تو هم اونجا بودی؟
نگاه مهدی چرخید به در حیاط که به صدا آمده بود گفت : کیه؟
تیمور بود صداش شنیده شد : آقا مهدی خدا صبرت بده کاری از دست ما ساحته نیست؟ کاری